برای یه صدا

یه کلام

یه نشونه

ـ صدای ورق خوردن کتاب ـ

یه چیزی...

...

قسمتی از دیالوگ های رمی در: "موش سرآشپز راتاتویل "

ببخشيد...

هي...كسي صداي منو ميشنوه...؟

آهاي...كسي اينجا نيست...؟

...

يك كم تامل نوشت:فقط صداي برگشت خودم...اينجا خالي تر از خالي است...

سرم درد می تنه...

دماخم در حال انحدامه...

و تو تازه یادت افتاده که برنجی از من...

و تمام حال بد من را به سخره میگیری در یک جمله که"فردا مراسمه عزیزمه...حالا وقت خوشی نیست"

...

یک کم تامل نوشت:حالم نه اصلا...

همه اش فکر می کنم کاش زودتر می دانستم...

خانه امان...طاقچه خواهد داشت؟...برای گذاشتن یک جفت لاله عباسی و عکس پدرت...

باید آشپزخانه امان پنجره داشته باشد...

وگرنه...دیگر پاستیل توی شیرموزت نمی اندازم...

زندایی می گفت...ساده ترینی که دیده ام هستی...اما...خنده دار نیست...وقتی انقدر نگران برادر بیست و پنج ساله ات هستم که توی عزاداری مجبور می شوی برایم رانیتیدین بیاوری و یک دنیا نوازش روی معده ام..

دلم می خواهد موهایمان را...دوتایی... از ته بزنیم...بعد داد بزنیم... داریم میاییم خدا!!!!!

...

یک کم تامل نوشت:آرزوهایتان را بنویسید...همه را در جوار کعبه خواهم گفت

.

.

.

آخر خدا پدر محمدم را گرفت...

...

یک کم تامل نوشت:هنوز صدای دختر کوچکش توی گوشم است:آجی جان دیگه بابا نداریم...آجی جان بابا عروسیتون رو ندید...آجی جان دیگه بابا نداریم...

یک سوال:چگونه آرامش کنم...؟وقتی که مادرش را تسلی می دهد و شب...در آغوش من محتاج این می شود که نقش مادر را برایش ایفا کنم...

باقی:گریه اش را تاب نمی آورم ملت...وقتی که نمی توانم بگویم گریه نکن

.

.

.

چه قدر دور بودم قبل از این٫از خودم...

...

یک کم تامل نوشت:تاب سواری هیچ وقت مزه اش بیشتر از سرسره نبود...

... هیچ چیز را باور نکن...هیچ کدام را...

...گاهی همه چیز سیاه سیاه...بعضی اوقات هم...سفید سفید...انقدر که چشم ات را می زند...

...یک حسی دارد توی من میمیرد...یک حسی دارد توی من رشد می کند...

...

یک کم تامل نوشت:گریه های دیشب...ساعت یازده و چهل و سه دقیقه...

آن هم وقتی که انقدر می خواهم حرف بزنم...

...

یک کم تامل نوشت:آخر هیچ کدام شما که جای من نیستید...همه چیز دارد به سرعت باورنکردنی محو می شود...

.

.

.

یک کم تامل نوشت:چه قدر زود همه چیز را تجربه می کنم...چه قدر زود پیر خواهم شد...

.

.

.

هفتصد بار توی ادارات تهران چرخیدن می خواهد؟؟؟

...

یک کم تامل نوشت:فکر می کردم ۱۱/۵ می رویم...حالا باید آرزوی رفتنش را داشته باشم...فقط...

.

.

.

کلا یا بیدارم و به خنده هایش فکر می کنم...

یا بیدارم و به حرفهای رویایی اش گوش...!!!

...

یک کم تامل نوشت:گاهی چه قدر خوب بود اگر...گهگداری می رفتیم تنهایی زیر یک سقف...

و انگار که تمام خانه های ییلاقی را...

هیچ کس چون من نمی داند...پدر بزرگ تر از جد ... گنجش را کجا گمارده...

زیر هیچ کدام از شیروانی ها...دنبالش نگرد...که خاله دیشب می گفت...همه جا خشکسالی است...

...

 یک کم تامل نوشت:و انگار که هیچ رنگی جز آبی به دیواره حوض نمی آید... یا مثله قوه ور؟ شدن یک هندوانه که گلابی را هرگز شایستگی اش نیست...

.

.

.

یک بار یکی از همان چند دختر دایی همان یک دانه داییم گفت:چه قدر آرزوهای کوچکی داری....

...همان دختر دایی به کدام یک از آرزوهای بزرگش رسید؟که مرا مانع می کند از این دلخوشی های کوچک؟؟؟

...

همان رگ قرمز چشمهای همیشه خسته...

توضیحاتش: ...!!!

- یعنی می گویی کلا حوا جماعت چیزی دیگری جز زائیدن و پختن و رفتن و شستن و بر طرف کردن یک چیزی دیگر هیچ خاصیت دیگری ندارند؟؟؟

ـ ...

یک کم تامل نوشت:کسی چه می فهمد ... هیچ احمقی* هیچ وقت نخواهد فهمید...

...

*:مرد...مذکر...نر...از جنس آدم...

.

.

.

نمی شود که این اس ام اس اشتباهی را فقط با اس ام اس تحلیل کرد...

.

.

.

تمام وحشت این روزهام اینه که بری...نیومده...!!!