درست مثل همان آهنگی که من هفت ساله بودم و فقط با صدای همان می رقصیدم...

چه قدر دیر شد...

رقصیدن هم...انقدر یادم رفته که...برای عروسی ام...دختر دایی ها کلاس گذاشته اند برایم...

برای من که رقاصه بودم...

توی درس...توی خواب...توی همه جایی که حتی فکرش را هم نمی کنی باید برقصی...!!!

مهم نیست که سرویس خوابم یک میلیون و هشتصد و چهل و پنج هزار تومنی باشد...

اما مهم هست...

که خواب رویایی ببینم...کنارش...

حالا توی خونمون...خونشون...خونتون...

باید حالا حالا ها ادامه می داشت...قدر تمام زندگی من...