لود نمره ها انقدر استرس آور است که خود امتحان نبود...

دیشب داشتم به دخترم میگفتم پس کی قرار است بیایی بغل مامان...؟موهایت را خرگوشی ببندم و یک شکوفه ی صورتی گوشه چپ چتری هایت بزنم.بعد با آن دامن کوتاه قرمز پیلی دارت برای مادرم چرخ بزنی بگویی عزیز منو نگاه کن....(توی خواب)

دلم می خواهد یک کفش پاشنه دوازده سانتی راه بروم تا بتوانم بفهمم که چه طور می شود اینگونه خودم را اثبات کنم...

...

پ.ن:دیشب مثل یک زن و شوهر که بعد سالهای زیاد زندگی که فرزندانشان را عروس و داماد کرده اند و حالا تنها مانده اند بودیم...توی پارک...چه قدر زود پیر شدیم...

... آواره همیشه کسی نیست که هیچ خانه و سامانی ندارد...آواره هست مثل من...مثل من که هم سر دارم و هم سامان و هم خانه...اما به هیچ کدام انگار وصل نیستم...چون یک آویز...

مثل همیشه نیستم...امیدوارم فهمیده باشد کسی من را...

خدای من...چه قدر تازگی ادبی حرف زدن برام سخت شده...چه قدر...

شبهایی که نیست ...من هم خونه نیستم...نمی ذاره که تنها خونه باشم... حالا امشب که نیست و من خونه ام بعد این ۴شب نمی تونم تنهایی بخوابم...خوب آخه تو خونه خاله اش یا خاله ام چه باشه چه نباشه من تنها می خوابم...اما توی خونه ی خودمون چه خاله اش یا خاله ام باشه پیش منه...چه طور انتظار داری تنهایی بخوابم..زیر اون رو تختی صورتی سرمه دوزی شده؟

...آواره یعنی اینکه مردت نباشه...مردت ...مرد... ِت...خدایا...چه مرگمه...گرممه... اینجا جهنمه...دارم می میرم...دارم تو یه قطره عرق خلاصه میشم...

دندون عقلم تو این یه هفته منو از هرچی دندونه سیر کرد...خدایا...چمه...کجای کارم خرابه...هیچ نمی فهمم چی می خوام...خدای من...خدای من...دنیا چه قدر کوچیکتر از آشپزخونه امه...

چه قد حرف دارم ... چرا اون سایتی که من همیشه توش عکس آپلود می کردم رو بستن؟...خدایا...

...

پ.ن:گوشتو بگیر بذار یه داد بزنم...

    ^{برای ناز بالشت پر خیال و می برم}

    ^{گفتم که چشم عاشق و نرگس باغت می کنم}

     ^{قالی قرمز دل و فرش اتاقت می کنم....}

^{دروغه هر چی گفتمت جز اینکه گفتم عاشقم من عاشقم باز عاشقم من...}

^{:گفتم به چشمه ی حیات میگم گلاتو اب بده}

     ^{خدا رو بی خواب می کنم تا به دعات جواب بده...}

^{:دروغه هر چی گفتمت جز اینکه گفتم عاشقم من عاشقم باز عاشقم من...}

^{:گفتم اگه دلت بخواد کو ه و می دم به دست باد}

     ^{دیروز و امروز می کنم رفته رو می گم که بیاد}

     ^{گفتم سر بزرگونو به پیش تو خم می کنم}

     ^{تو دنیا هر چی اعیونه به پیش تو جمع می کنم}

     ^{گفتم توی باغچه تو به جای گل دل می کارم}

     ^{خودم میرم بارون میشم به روی گلهات می بارم...}

^{:دروغه هر چی گفتمت  جز اینکه گفتم عاشقم باز عاشقم من...}

^{: گفتم که نقاش می شم و عشقتو باشور می کشم}

     ^{رو کاغذ نازک دل نازتو صد جور می کشم...}

     ^{گفتم هوای شهر تو پر از گل یاس می کنم}

     ^{سنگریزه های راهتو دونه ی الماس می کنم}

 ^{:دروغه هر چی گفتمت جز اینکه گفتم عاشقم باز عاشقم من...}

^...

^{پ.ن:اگه ممکنه یه کم به من اهمیت بده...توی آغوشت بهم احساس امنیت بده ...}

^{پ.ن:اگه ممکنه فقط به عشقم احترام بذار...!}

خدایا خواهش می کنم.

خدایا به خدا دارم از دل درد می میرم...تو که می دونی من هر وقتی که استرس دارم دل دردم سر به فلک می کشه...

باشه خدا جون؟

اخ ... خدایا به خدا رحم نیست که همه ی این سختی ها رو یه هو به من بدی...

خدا جونم خواهش می کنم یه کم دلت برام بسوزه...

باشه؟

اگه این کارو کردی که امروز بعد امتحان مشخص میشه...اگه نه که ....

چی کار کنم؟

نه راه پیش دارم نه راه پس...هر کاری دوست داری بکن...

...

پ.ن:اگه مصلحتش اینگونه باشد که بیافتم؟صلاح کار در واقع چیست؟کسی این را برایم روشن کند...

کتاب های همیشه ناتمام...کتاب های همیشه بی حذفیات...کتاب های همیشه سر در هوا...یا مثلا از شاملو که می گه: از انسانی که توئی قصه ها می توانم کرد اگر غم نان بگذارد...بسیار ممنونم...چون دقیقا حال این روزگار منه...

دلم می خواد مثه آدمهای بی دغدغه برم دانشگاه...تمام روز هم بخوابم و شب درس بخونم...

اما به دلم نیست که...

الان با عجله می رم دانشگاه...با عجله به کارهای بانکیش می رسم...با عجله میام خونه و می افتم از خستگی...شب که پا میشم با عجله شام درست می کنم ... و بدون اینکه عجله ای باشه...اجازه درس خوندن ندارم...

...

پ.ن :همه ی این عجله ها رو دوست دارم...هی پسر...یادت نرفته که چه قدر استه استه رفتی اومدی تا به این عجله ها برسی؟؟؟

- نه به خدا یادمه...

من و

مستی و

   چشم یار...

.

.

.

نه...دیگه دلم نمی خواد انقد توی دنیای حقیقی ام تنها بشم که باز اینجا خبری بشه...دیگه نمی خوام!

.

.

.

که نمی تونم از تو این کافینت بگم...

... تا جایی که من می دونم نیم وجبی من وبشو حذف نکرده...فقط ولش کرده به امون خدا...اینم نه بخاطر کسی یا چیزی ...فقط به خاطر سنیه که فعلا توش گیر کرده...

... تا جایی که من می دونم تو هنوز کباب تابه ای دوست داری...روی دیوار اتاقت می نویسی«اینجا اتاق تنهایی های من است»... تا جایی که یادمه اون روز یادم نیومد چرا این نوشته برام انقد اشنا ست...

...تا جایی که من می دونم ...غیر اینه که هنوز بارون دوست داری؟...تا جایی که یادمه هنوزم اگه بخوام بهت بزنگم...نمی دونم شماره ات رو کجا نوشتم...و اگه جزو محالات بتونم پیداش کنم باز از همون باجه ای بهت می زنگم که انگاری صدام از توی هواپیما می اد....

...تا جایی که من می دونم تو همونی که صدات...خنده هات...نفس کشیدنات با این چیزی که توی اینجا نشون میدی زمون تا اسمون توفیر داره...

..

یک کم تامل نوشت:من به این زمین تا اسمون توفیر دهن کجی نکردم پسر...تو به این یه کم توفیر گیر نده...!

اتشی را که دران زیسته ای سرد مکن

با غمش باز بمان

سرخ رو باش از این عشق و سرافراز بمان

راه عشق است که همواره شود از خون رنگ...

    دل دیوانه ی تنها...

    دل تنگ....